Στιλ στο scrapbooking: αναγνώρισέ τα και βρες το δικό σου

Ξεφυλλίζεις σελίδες άλλων και βλέπεις ότι κάποιες σε αγγίζουν αμέσως και άλλες σε αφήνουν αδιάφορη. Αυτό ήδη λέει πολλά για το γούστο σου. Οι scrappers έχουν δώσει ονόματα στους πιο γνωστούς τρόπους δουλειάς, συνήθως στα αγγλικά. Όταν τους αναγνωρίζεις, σου είναι πιο εύκολο να πεις τι σου αρέσει, να αγοράζεις υλικά πιο στοχευμένα και να κάνεις τις δικές σου σελίδες πιο ήρεμες.

Ένα στιλ δεν είναι κανόνας. Είναι ένα σύνολο επιλογών που συχνά πάνε μαζί: ποια χρώματα, πόση διακόσμηση, πόσος κενός χώρος και ποια υλικά. Παρακάτω θα βρεις τα στιλ που συναντάς πιο συχνά.

Clean and simple

Το clean and simple, που συχνά γράφεται σύντομα CAS ή C&S, είναι το πιο ήρεμο στιλ. Η φωτογραφία έρχεται πρώτη και όλα τα άλλα τη στηρίζουν. Χαρακτηριστικά:

• ένα μονόχρωμο ή διακριτικά τυπωμένο φόντο, συχνά λευκό ή σε απαλό χρώμα
• πολύς κενός χώρος γύρω από τη φωτογραφία
• λίγη διακόσμηση: μερικά αυτοκόλλητα, μια σφραγίδα, ένα die cut
• σχεδιασμένο χαρτί σε καθαρά κομμάτια ή λωρίδες, σε χρώματα που ταιριάζουν μεταξύ τους
• ένας καθαρός τίτλος και λίγο journaling (το κείμενο στη σελίδα σου)

Φαίνεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Όποια έχει συνηθίσει να βάζει πολλά στρώματα δυσκολεύεται να σταματήσει. Ακριβώς επειδή η σελίδα έχει λίγα πράγματα, όλοι βλέπουν πού κάτι δεν στέκει: μια στραβή λωρίδα, ένα περιθώριο λίγο πιο στενό απ’ ό,τι πρέπει. Βοηθάει να μετράς με χάρακα και μολύβι πριν κολλήσεις.

Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα ωραίο στιλ για να ξεκινήσεις. Χρειάζεσαι λίγα υλικά και μαθαίνεις τι γίνεται όταν αφήνεις χώρο. Ένα συνηθισμένο κόλπο είναι να συνδυάζεις ένα έντονο χρώμα με σχεδόν λευκό φόντο και λίγο μαύρο ή σκούρο γκρι. Έτσι αυτό το ένα χρώμα λάμπει, και η σελίδα μένει ήρεμη.

Μινιμαλιστικό scrapbooking

Το μινιμαλιστικό scrapbooking πάει ένα βήμα παραπέρα. Μερικές φορές υπάρχει μόνο μια φωτογραφία, λίγες γραμμές κείμενο και μία μικρή λεπτομέρεια σε μια λευκή σελίδα. Η διαφορά από το clean and simple είναι κυρίως ο βαθμός: στο clean and simple χωράει ακόμα μια συλλογή χαρτιών και ένας τίτλος με αυτοκόλλητα, ενώ στη μινιμαλιστική δουλειά αφαιρείς μέχρι να μη μείνει σχεδόν τίποτα.

Αυτό που το κάνει να δουλεύει είναι η τοποθέτηση. Μη βάζεις αυτόματα τη φωτογραφία στη μέση, αλλά για παράδειγμα σε μια γωνία ή στο ένα τρίτο της σελίδας. Άφησε ένα επαναλαμβανόμενο στοιχείο, μια γραμμή ή μερικές μικρές τελίτσες να απλώνονται στον κενό χώρο, ώστε το σύνολο να μένει δεμένο. Τότε ο κενός χώρος δεν είναι τρύπα, αλλά ανάσα.

Vintage και shabby chic: η διαφορά

Αυτά τα δύο συχνά μπερδεύονται, γιατί και τα δύο έχουν μια νότα από το παρελθόν. Κι όμως, βγάζουν διαφορετική αίσθηση.

Το vintage θέλει να φαίνεται παλιό. Τα χρώματα είναι καφέ, μπεζ, κρεμ και κιτρινισμένα. Οι άκρες είναι σκισμένες, τριμμένες ή σκουρεμένες με μελάνι, και οι φωτογραφίες είναι συχνά ασπρόμαυρες ή σέπια. Βλέπεις χαρτί με γράμματα από παλιές εφημερίδες, χαρτί kraft, δαντέλα, μεταλλικά κλειδάκια, γωνίες και κορνίζες, κουμπιά. Θυμίζει ένα μπαούλο στη σοφίτα με πράγματα της γιαγιάς σου.

Το shabby chic είναι ρομαντικό και γλυκό. Τα χρώματα είναι παστέλ: απαλό ροζ, γαλάζιο, κρεμ. Βλέπεις πολλά λουλούδια, δαντέλα, κορδέλες, πέρλες και στρασάκια, μερικές φορές και λίγες πιτσιλιές μπογιάς. Έχει κι αυτό κάτι από φθαρμένο και ταλαιπωρημένο, αλλά με έναν γλυκό, φρέσκο τρόπο.

Ένας γρήγορος πρακτικός κανόνας: αν τα χρώματά σου είναι γήινα και καφέ, είσαι στο vintage. Αν είναι παστέλ και λουλουδάτα, είναι shabby chic. Το heritage συγγενεύει με το vintage, αλλά επικεντρώνεται σε πραγματικές παλιές οικογενειακές φωτογραφίες, συχνά μαζί με αντικείμενα από εκείνους τους προγόνους.

Το αμερικάνικο στιλ

Το αμερικάνικο στιλ θεωρείται συχνά η κλασική βάση από την οποία προέρχονται τα υπόλοιπα. Μία ή περισσότερες φωτογραφίες είναι στο κέντρο, και η διακόσμηση ταιριάζει με το θέμα και με τα χρώματα της φωτογραφίας. Μια φωτογραφία από την παραλία παίρνει άμμο, κοχύλια και μπλε. Οι σελίδες είναι συνήθως τακτοποιημένες, με ίσια κομμάτια χαρτιού, έναν καθαρό τίτλο και αυτοκόλλητα ή die cuts από μία συλλογή.

Κάποιοι scrappers βάζουν απέναντί του ένα ευρωπαϊκό στιλ: πιο χαλαρό και οργανικό, με περισσότερα στρώματα, μπογιά και σχήματα που δεν χωράνε σε πλέγμα. Η διάκριση είναι χοντρική και δεν τη χρησιμοποιούν όλοι, αλλά θα τη συναντήσεις.

Artsy και mixed media

Το artsy και το mixed media είναι πολύ κοντά. Mixed media σημαίνει κυριολεκτικά ότι ανακατεύεις διαφορετικά υλικά: μπογιά, gesso (ένα λευκό αστάρι), πάστα υφής, μελάνι, στένσιλ, ύφασμα, ξύλο, πούλιες. Το ίδιο το φόντο γίνεται έργο, με πιτσιλιές, κηλίδες και στρώματα που διακρίνονται από μέσα.

Τα χρώματα είναι συχνά έντονα και με πολλή αντίθεση. Η φωτογραφία συνήθως μένει στο επίκεντρο, αλλά μέσα σε ένα ζωντανό περιβάλλον με πολλά στρώματα. Χρειάζεσαι γερό χαρτί που αντέχει την υγρή δουλειά και λίγη εμπειρία με το πώς συμπεριφέρονται η μπογιά και η πάστα.

Το artsy χρησιμοποιείται λίγο πιο ελεύθερα, για σελίδες που μοιάζουν περισσότερο με έργο τέχνης παρά με φωτογραφικό άλμπουμ: πολλή δουλειά με το χέρι, ζωγραφισμένες γραμμές, doodles, κολάζ. Σε αυτή την ομάδα ανήκει και το free style. Εκεί δεν ακολουθείς σταθερή γραμμή και συνδυάζεις τεχνικές και στιλ όπως σου βγαίνει. Πολλοί scrappers στην ουσία βρίσκονται εκεί.

Μερικά ακόμα ονόματα που θα συναντήσεις

• Clustering: όλη η διακόσμηση μαζεμένη σε ένα σημείο της σελίδας, σαν τσαμπί από στρώματα, και η υπόλοιπη σελίδα κενή.
• Natural: αποξηραμένα λουλούδια, κλαδάκια, φυλλαράκια, χαρτί kraft και ράφια.
• Cute: χαρούμενο, παστέλ, με γλυκά φιγουράκια.
• Στιλ ephemera: ένα φόντο σαν κολάζ, με πολλά χαρτάκια, καρτούλες και ετικέτες το ένα πάνω στο άλλο.

Το ψηφιακό scrapbooking δεν είναι ξεχωριστό στιλ. Είναι ένας τρόπος δουλειάς, και μπορείς να κάνεις μαζί του οποιοδήποτε στιλ.

Πώς βρίσκεις το δικό σου στιλ

Ξεκίνα από αυτό που ήδη σου αρέσει. Μάζεψε είκοσι ή τριάντα σελίδες άλλων που σε αγγίζουν, σε ένα moodboard ή απλώς σε έναν φάκελο με εικόνες. Μετά βάλε τες δίπλα δίπλα και δες τι επαναλαμβάνεται. Ανοιχτόχρωμα φόντα ή μήπως σκούρα; Πολλά στρώματα ή λίγα; Καθαρά κομμάτια ή ακατάστατες άκρες; Συχνά αποδεικνύεται ότι ξέρεις περισσότερα απ’ όσα νόμιζες.

Κοίτα και τα δικά σου υλικά. Αυτά που αγοράζεις προδίδουν το γούστο σου. Έχεις κυρίως παστέλ και δαντέλα, ή χαρτί kraft και μεταλλικές γωνίες; Και τι μένει πάντα αχρησιμοποίητο, παρόλο που στο μαγαζί σου φάνηκε υπέροχο;

Μετά αντίγραψε μερικές σελίδες που σου αρέσουν, με τις δικές σου φωτογραφίες και τα δικά σου υλικά. Έτσι καταλαβαίνεις γρήγορα τι σου βγαίνει φυσικά και τι σε κουράζει. Όποια φτιάχνει πολλές σελίδες, βλέπει το δικό της στιλ να γεννιέται μόνο του. Αυτό γίνεται αργά, και δεν πειράζει. Οι πρώτες σελίδες συχνά απογοητεύουν, και από αυτές μαθαίνεις τα περισσότερα.

Βοηθάει να μείνεις για λίγο σε ένα στιλ και να το γνωρίσεις καλά. Το μάτι σου οξύνεται, ξέρεις ποια χρώματα ταιριάζουν και αγοράζεις λιγότερα πράγματα που δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ. Μετά μπορείς να δανειστείς κομμάτια από άλλα στιλ. Ακριβώς ένα τέτοιο μείγμα γίνεται με τον καιρό ο δικός σου γραφικός χαρακτήρας.

Αναρωτήσου επίσης τι θέλεις από το βιβλίο σου. Αν θέλεις κυρίως να καταγράφεις ιστορίες και να δουλεύεις γρήγορα, σου ταιριάζει ένα ήρεμο στιλ. Αν θέλεις κυρίως να δημιουργείς με μπογιές και στρώματα, το mixed media είναι πιο κοντά σε αυτό.

Μπορεί το στιλ σου να αλλάζει από σελίδα σε σελίδα;

Ναι. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας που λέει ότι ένα άλμπουμ πρέπει να έχει ένα μόνο στιλ. Πολλοί scrappers διαλέγουν ανάλογα με το θέμα: μια vintage σελίδα για τις παλιές φωτογραφίες του παππού, κάτι φρέσκο και καθαρό για τις διακοπές, μια παιχνιδιάρικη σελίδα για τα γενέθλια των παιδιών.

Αν πάλι θέλεις ένα άλμπουμ να δένει, κράτα μερικά πράγματα ίδια. Για παράδειγμα την ίδια γραμματοσειρά ή τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα στους τίτλους, ένα χρώμα που επανέρχεται ή τον ίδιο τρόπο journaling. Τότε τα υπόλοιπα μπορούν να αλλάζουν σε κάθε σελίδα χωρίς να γίνεται χάος.

Γίνεται και το αντίστροφο: ένα άλμπουμ για κάθε στιλ. Ένα καθαρό ετήσιο άλμπουμ, ένα βιβλίο mixed media για πειραματισμούς, ένα μικρό vintage άλμπουμ για την ιστορία της οικογένειας. Στο τέλος, το καλύτερο στιλ είναι αυτό με το οποίο συνεχίζεις να φτιάχνεις με χαρά.