Jak zrobić scrapbook na prezent

O kupionym prezencie szybko się zapomina. Książka z waszymi zdjęciami, biletami i słowami zostaje na długo: wraca się do niej i pokazuje ją potem innym. Nie musisz być doświadczoną scrapperką ani doświadczonym scrapperem. Warto jednak podjąć kilka decyzji wcześniej, żeby wieczorem przed urodzinami nie siedzieć jeszcze nad klejeniem.

Zacznij od osoby, która dostanie prezent

Najpierw zastanów się, dla kogo to jest i dlaczego właśnie teraz. Rocznica wymaga innej książki niż pożegnanie koleżanki z pracy czy urodziny mamy. Przy rocznicy naturalnym wyborem jest oś czasu: od pierwszego spotkania do dziś. Przy pożegnaniu chodzi raczej o to, co ktoś znaczył dla innych. Przy urodzinach możesz wybrać jeden rok z czyjegoś życia albo wszystko, co ta osoba kocha.

Kieruj się gustem obdarowanej osoby, nie swoim. Jeśli twój przyjaciel nie lubi słodkich klimatów, zamiast pasteli z serduszkami wybierz spokojniejszy papier, kraft albo ciemne odcienie. Jeśli ktoś kocha żeglarstwo, muzykę albo podróże, od razu masz temat.

Kilka pomysłów, które często się sprawdzają:

• wasza historia w kolejności chronologicznej
• dziesięć rzeczy, które w kimś cenisz, po jednej stronie na każdą
• mapa z miejscami, w których się poznaliście, mieszkaliście albo spędzaliście wakacje
• piosenki, które są „wasze”, z jednym wersem tekstu
• kilka stron o planach i marzeniach na przyszłość

Wybór formy

Od formy zależy, ile czasu ci to zajmie i ile się zmieści. Z grubsza są trzy możliwości.

Minialbum jest mały, często ma około 15 x 15 cm albo jeszcze mniej, i powstaje szybko. Możesz użyć gotowej pustej bazy albumu, ale da się też prościej: złóż na pół paski sztywnego cardstocku (grubego, gładkiego kartonu), przedziurkuj je zwykłym dziurkaczem i nawlecz na kółka do segregatora. Z kopertkami, klapkami i tagami mieści się w nim zaskakująco dużo. Zdjęcia 10 x 15 cm wypełniają taką stronę prawie w całości, więc ozdób potrzebujesz niewiele.

Explosion box to pudełko, które z zewnątrz wygląda zwyczajnie. Gdy podniesiesz wieczko, ścianki się rozkładają i widać zdjęcia, karteczki i drobne detale. Dzięki efektowi zaskoczenia świetnie nadaje się na ślub, narodziny dziecka albo urodziny. W środku jest miejsce na coś małego, na przykład kartę podarunkową, kilka torebek herbaty albo pieniądze w osobnej przegródce. Zmieści się w nim mniej zdjęć niż w albumie, więc wybierz najładniejsze.

Klasyczny album, na przykład w formacie 30,5 x 30,5 cm (12 x 12 cali), daje najwięcej miejsca na historie i duże zdjęcia. To też najwięcej pracy. Wybierz go, jeśli masz sporo czasu albo jeśli książka ma przetrwać lata, jak przy pięćdziesiątej rocznicy ślubu. Formą pośrednią jest album z koszulkami, w którym wsuwasz zdjęcia i karteczki do kieszonek i ozdabiasz tylko część.

Jak zebrać zdjęcia, żeby nic się nie wydało

Przy niespodziance trudność często nie leży w klejeniu, tylko w zbieraniu. Zdjęcia są w telefonie obdarowanej osoby albo u rodziny, która może się wygadać.

Kilka rzeczy, które pomagają:

• Zacznij od tego, co masz sam_a: własnego telefonu, wspólnych albumów, starych wiadomości i maili.
• Wybierz jedną lub dwie zaufane osoby, na przykład brata albo najlepszą przyjaciółkę, i pozwól im zająć się resztą. Im mniej osób wie, tym mniejsza szansa, że ktoś się wygada.
• Poproś o zdjęcia pod wiarygodnym pretekstem, na przykład fotoksiążki dla siebie albo porządków w telefonie.
• Niech zdjęcia i wpisy trafiają na twój adres e-mail albo telefon, a nie do grupowego czatu, w którym jest obdarowana osoba.
• Trzymaj wszystko w pudełku albo teczce w miejscu, do którego obdarowana osoba nie zagląda, na przykład u przyjaciółki albo w pracy.

Wydrukuj więcej zdjęć, niż ci się wydaje, że potrzebujesz. Nie wszystko się zmieści albo będzie dobrze wyglądać obok siebie, a miło jest mieć wybór. Zbieraj też drobiazgi: bilet z waszego pierwszego koncertu, paragon z restauracji, kartkę, którą kiedyś dostałeś_aś. Sprawiają, że strona jest bardziej osobista niż kolejne zdjęcie.

Wpisy od innych

Przy pożegnaniu, rocznicy albo okrągłych urodzinach pięknie jest, gdy inni też coś dopiszą. Możesz to zrobić na dwa sposoby.

Najprościej: daj każdemu karteczkę albo tag tego samego formatu, z kopertą i ostatecznym terminem. Każdy zapisuje na niej wspomnienie albo życzenie, a ty wklejasz karteczki do książki albo wsuwasz je do kieszonek. Dzięki stałemu formatowi książka wygląda spokojnie, nawet jeśli charakter pisma i ton każdej osoby są inne.

Więcej pracy, ale bardzo osobiście: niech każda przyjaciółka, przyjaciel czy ktoś z rodziny zrobi własną stronę z papieru i naklejek, które im dasz. Ustal wtedy stały format i jeden lub dwa kolory, inaczej wyjdzie patchwork. Licz się z tym, że nie wszyscy zdążą na czas, i miej w zapasie kilka stron rezerwowych.

Proś o krótkie, konkretne wspomnienia zamiast ogólnych życzeń. „Ten raz, kiedy w deszczu wsiedliśmy do złego pociągu” mówi więcej niż „jesteś wspaniałą przyjaciółką”.

Pisanie osobistych tekstów

Wiele osób uważa, że tekst jest trudniejszy niż ozdabianie. A przecież nie musi być długi. Kilka zdań na stronę wystarczy.

Pisz tak, jak mówisz. Napisz, co się wydarzyło, gdzie byliście i co ci z tego zostało w pamięci. Żart, który rozumiecie tylko wy, spokojnie może się znaleźć w środku. Dopisz datę albo rok, żeby za dziesięć lat dało się jeszcze wszystko odczytać. Jeśli coś liczysz, na przykład liczbę dni razem, zapisz też, którego dnia to policzyłeś_aś.

To, czego nie odważysz się powiedzieć na głos, możesz ukryć. Kopertka z listem, tag za zdjęciem albo klapka do odchylenia sprawiają, że książkę się odkrywa. Luźne karteczki łatwo zniszczyć; przezroczysta koszulka chroni je przed palcami i taśmą klejącą.

Najpierw napisz tekst na brudno i przepisz go dopiero, gdy będziesz zadowolony_a. Jeśli nie jesteś pewny_a swojego pisma, wydrukuj tekst na sztywnym papierze, wytnij i przyklej.

Ile czasu na to zarezerwować

To mocno zależy od formy i od tego, ile ozdabiasz. Prosty minialbum ze zdjęciami i kilkoma tekstami może być gotowy w jedno popołudnie albo wieczór. Explosion box z wieloma drobnymi detalami zajmuje zwykle kilka wieczorów. Duży album, nawet jeśli masz doświadczenie, wymaga raczej tygodni niż dni.

Nie traktuj zbierania jak drobiazgu. Czekanie na zdjęcia od innych, drukowanie i wybieranie często zajmuje więcej czasu niż samo klejenie. Rozsądny plan wygląda mniej więcej tak:

1. Sześć do ośmiu tygodni wcześniej: wybierz temat i formę, wtajemnicz zaufane osoby, poproś o zdjęcia i wpisy.
2. Trzy do czterech tygodni wcześniej: uporządkuj zdjęcia, wydrukuj je i przygotuj materiały.
3. Dwa tygodnie wcześniej: rozplanuj i przyklej strony, najpierw zdjęcia, potem teksty i ozdoby.
4. Ostatni tydzień: drobne wykończenia, okładka i jeden dzień zapasu na wypadek, gdyby coś poszło nie tak.

Zanim cokolwiek przykleisz, najpierw rozłóż elementy luzem na stronach. Przesuwaj, patrz i ewentualnie zrób zdjęcie, żeby potem odtworzyć układ. Klej idzie w ruch dopiero wtedy, gdy całość się zgadza.

Wręczanie

Explosion box ani element 3D nie zmieszczą się w kopercie, więc wręcz je w solidnym pudełku. Najlepiej daj książkę osobiście, żeby być przy tym, jak ktoś ją otwiera. Jeśli obdarowana osoba chce zachować ją też w inny sposób, możesz potem zeskanować strony. Skan na twojej półce w Scrappd to kopia zapasowa na wypadek, gdyby oryginał kiedyś się zniszczył.

Nie musi być idealnie. Krzywo przyklejone zdjęcie albo przekreślone słowo pokazują właśnie, że to twoje dzieło.